කෝච්චි සැප

[Bullet]

මේ කියන්නෙ මීට අවුරුදු හතරකට විතර කලින් වුණ සිදුවීම් වගයක්. මම ඉන්නෙ ගම්පහට එහා නගරයකට කිට්ටුව. කොච්චායෙ තමයි ගමන බිමන. කොහොම හරි 2008 විතර මට පලවෙනි රස්සාව ලැබිලා බම්බලපිටියෙ වැඩට ගියා.පරිගණක අංශයෙ තමයි.


හැමදාම ඉතින් උදේට හවසට කෝච්චියෙ යන කෙනෙක් නම් දන්නවනෙ ඉන්න සෙනඟ. ඒක හින්දා ඉතින් අපි බලෙන් නොකලත් ජැක් වදින අව්සථා එමටයි. මාත් ඉතින් බලෙන් දෙන්න ගියෙ නෑ. මොනව හරි ලැබුණඔත් අත ඇරියෙත් නෑ

අපේ ස්ටේසමේ ඉඳලා ගෙවල් පාරෙ විනාඩි 20 ක් විතර බස් එහෙක යන්න තියෙනවා. පොල් පටවලා වගේ තමයි හැම වෙලේම. ඔය යන ගමනුත් එක එක ඒවා සෙට් වෙනවා. ඔන්න දවසක් මම රෑ යනකොට ඒ බස් එකේ සෙනඟ හොදටම. මම නැගලා සෙට් වුනේ මැද පේලියට. මගෙ ඉස්සරහ හිටියෙ ඒ පාරෙම වැඩට යන කෑල්ලක්. අපේ වයසෙ වගේ ඇති. ගොඩක්ම සුදු නෑ. ඇඟ
ගානට. පුක එහෙම හොදයි.


බස් එකේ සෙනඟ නිසා මාව ටිකක් මේකිට තද වුනා. මගෙ දැන් අත ගෑවෙනවා මේකිගෙ පුකේ. මේකි අදින්නෙ දණිස්ස ගාවට සායවල්. මෙන්න බොලේ මේකි ටිකක් පස්සට වුනා තව. මාත් අත තියාගෙන හිටියා වදින්න. මට තේරුනා මේක අවුලක් නෑ කියලා. එදා කොහොම හරි මම අපේ ගෙවල් ගාවින් බැස්ස. මේකි තව ටිකක් දුර යනවා.



ආයෙත දවසක් මේක මට බස් එකේ සෙට් වුනා. මට දැන් ආසාව හොදදට ජැක දෙන්න. අපේ පාරේ වෙලාව මදි මේකට. මේකි වැඩට යන්නෙත් කොළඹ. උදේට බහින්නෙ මරදානෙන් කියල දවසක් හෙමිහිට ෆලෝ කරලා හොයා
ගත්තා. දෙන්නම් වැඩේ කියලා දවසක් ඒක එන කෝච්චියෙ වෙලාව බලලා මරදානට සෙට් වුනා. එත් දවස් දෙකක් තුනක් මට මේක මිස් උනා. හැබැයි කෝච්චියෙන් බැහලා ගෙවල් පාරෙ බස් එකේ බලන කොට මෙන්න මේක ඉන්නවා. මාත් වැඩේ අත අරින්නෙ නැතුව හවසට කලින් ඇවිත් මරදානෙන් බහිනවා.


ඔන්න එහෙම ආයෙ ආපු දවසක මේකි ඉන්නවා තනියම ස්ටේසමේ. මාත් මේකට පේන්න හිටියා. මේකටත් දැන් මීටර් මම ජැක දෙන එක. කොච්චිය ආවා. ගානට සෙනඟ. මොකද සෙනඟ ගොඩක් අඩු නම් ජැක දෙන්න අමාරුයි. මමත් මේකි පිටි පස්සෙන් නැග ගත්තා. මේක පරණ කොච්චියක්. එදා වැස්සකුත් තිබ්බා , කලුවරත් වගේ. මාත් මේකිගෙ පස්සටම සෙට් වුනා. අපි හිටියෙ දොර අැතුලෙ අයිනක. වටේ සෙනඟ තද වුනා. මාත් හෙමිහිට මුලින් අත වද්දලා බැලුවා. මේකි ගානක් නෑ. මොනව වුනත් බයයිනෙ. කොච්චිය යන්න ගත්තම මුලින් වට පිට බැලුවා. වටේ උන් ගානක් නෑ. සෙනඟ නිසා ඉනෙන් පල්ලෙහා හරිය පේන්නෙම නෑ කාටවත්. මම හෙමිහිට අත තදින් හේත්තතු කලා . මේකි ටිකක් පස්සට වුනා. දැන් වැඩේ හරි. පුක මාර සනීපයි. සිනිදුවට දොදොල් වගේ.



මම හෙමිහිට පුක අත ගාන්න ගත්තා. වැස්ස නිසා කොච්චිය යන්නෙත් හෙමින් . මම ගානට පුක අත ගානවා. මේකි පස්ස වත් බලන්නෙ නෑ. මට දැන් එකසිය ගානට නැගලා. මේකිගෙ ජංගියෙ දාරෙත් අහුවෙනවා මට. මම දැන් කකුලක්
දාගත්ත මේකිගෙ කකුල් අස්සට පිටි පස්සෙන්. එක අතක් දැම්මා ඉන වටේ. හෙමිහිට ඉස්සරහින් හුත්ත තියෙන හරිය උඩින් ඇල්ලුවා. මම දැන් හෙමිහිට ඉස්සරහ අල්ලනවා. මට මොල තද වෙලා හොදටම. මේකි ඇඳගෙන හිටියෙ ඉලාස්ටික් ඉන තියෙන සායක්. පස්සෙ තිබ්බ අත උඩට ගෙනත් දැම්මා සාය අස්සට. මේකි එකපාර නිකන් වගේ පස්ස බලලා ආයෙ ඉස්සරහ බලා
ගත්තා.



මට දැන් පිසසු වගේ. මම ජංගිය අස්සෙන් දාලා පුක මිරිකන්න ගත්තා. මෙන්න මේකි කකුල් පලල් කරනවා. මම පුක අස්සෙන් අත දාලා හුත්ත ඇල්ලුවා. තෙමිලා හොදටම. ඒත් කොච්චිය අස්සෙ වැඩිය සැපක් ගන්නත් බෑ. අනික කෝච්චිය ස්ටේසමකට ලං වෙනකොට වැඩේ නවත්තතන්න ඕන සෙනඟට මාට්ටු නොවෙන්න. ඔහොම ගණේමුල්ලත් පහු වුනා. සෙනඟ බහිනවා. හැබැයි තාම මාට්ටු නොවී ජැක දෙන්න පුලුවන් ගානට සෙනඟ ඉන්නවා. මට දැන් ඕන
මීට වඩා සැපක් ගන්න. කලිසම අස්සෙන් පයිය එලියට එන්නම දඟලනවා. මොකද කරන්නෙ කියල හිත හිත හිටියෙ.


ඔන්න දැන් අපි බහින ස්ටේසමත් කිට්ටු වුනා. මමත් බැස්සා මේක ඒක්කම. මෙච්චර වෙලා අපි වචනයක්වත් කතා කලේ නෑ. හොද වෙලාවට මට මතක් උනා මගේ වීල් එළවන යාලුවෙක් ටවුමෙ ඉන්න.ඌත් එක්ක ගියානම් මේකවත් දාගෙන සැපක් ගන්න තිබ්බා කියලා මතක් වුනා.